Dag lieve luitjes,

2 februari huuuuilend afscheid genomen van Carmen op vliegveld Aruba!
Natuurlijk ook hartstikke enthausiast dat ik dan eindelijk naar Costa Rica ging!

Via Panama uiteindelijk op Costa Rica airoport aangekomen, ik stap naar buiten en daar sta je dan , in San Jose, enorme stad, allemaal mannetjes die alleen maar roepen: taxiiii ?!
Volgens mij stond ik daar eerst 2 minuten verdwaasd om me heen te kijken, wat een chaos! Toen moest ik toch echt op zoek naar een aanwijzing om bij me gastgezin te komen! Volgens mij keek ik zo zielig want er kwam een mevrouwtje op me afgerend en ze gaf me gelijk een dikke kus en knuffel! Ik schrok me dood, maar gelukkig had ik mijn aanwijzing gevonden, want ze had mijn naam op een bordje in haar hand! Ze begon gelijk druk in het spaans te praten, en dat was ook even een shock, ik verstond helemaal niets!

Gelukkig heeft ze me naar het gastgezin geloosd en woonde ik voor een avondje bij een heel lief mevrouwtje! Werd gelijk vol gepropt met chili con carne en sochtends heeeel veel koffie! Maar niet normale koffie, het was meer suiker en melk met een klein beetje koffie, geds!

Om 9 uur zou ze me naar de bushalte brengen, maar om half 9 stond ze plotseling in mijn kamer. of ik haar even wilde helpen met haar bh goed te doen! help! ik schrok me dood! Maar ze vond het de doodnormaalste zaak en ze was me zo dankbaar dat ik weer een dikke zoen kreeg! Ik hield toen al van Costa Rica, wat een liefde kreeg ik!

Ze heeft me helemaal naar de bus gebracht, en zelf met de eerste bus mee gereden! Zelfs mijn ticket werd voor me gehaald, wat een luxe! daarna werd ik naast een italiaan neergezet, of die op me wilde passen! hij kon er ook wel om lachen want daarna zei ze nog dat ik moest bellen als ik was aangekomen! Was toen toch wel blij dat ik weer alleen verder ging!

Maar wat een chaos in de bushalte! Gelukkig hielp de italiaan me waar ik moest zijn, een canadees hield een plekje in de rij voor me vrij en in de bus hielp een costa ricaans meisje me waar ik eruit moest, niks gevraagd, maar blijkbaar kijk ik zo hulpeloos dat ze me allemaal spontaan beginnen te helpen!

Gelukkig kwam ik na een 5 uur lange busreis eindelijk in Samara aan! Help waar moest ik naartoe in een dorp van 2 straten en strand en costa ricanen die je aanstaren! Gelukkig zag ik de school en vanuit daar werd mijn gastmoeder gebeld.

Wat een lieve familie! werd gelijk voorgesteld aan de dochter en de zoon, en werd meteen meegenomen naar het strand. Marjorie was mijn nieuwe zusje en ze heeft me veel laten zien! Alleen dat spaaans was een ramp! Help, wat moest ik daar nou mee! Zo werd ik zaterdag avond opeens meegenomen naar de kerk! Wat een avontuur was dat! Iedereen helemaal opgetut, het was geen echte kerk, maar een gebouw met stoelen en podium waar een mevrouwtje keihard aan het zingen was en huilen en schreeuwen! ik wist niet wat me overkwam! alle mensen in de kerk zongen en huilde mee met de armen in de lucht! zo heb ik een halfuur voor me uitgekeken en al deze mensen bewonderd, maar toen begon de pastoor te praten.. jahoor in het spaans. maar dat was niet 1 uurtje, niet 2 , nee 3 uur lang!

Was zo blij dat het voorbij was! Maar neehoor, de volgende ochtend (na volgepropt te zijn met gallo pinto, rijst met bonen) gingen we een tripje maken, leuk dacht ik! maar neehoor, we belandden weer in de kerk! Wat was ik blij dat ik daarna begreep dat Inglesia kerk was en dat ik dan alleen maar no moest zeggen!!!! Geeeen kerk meer voor mij.

De dochter was een schatje en de zoon die staarde me alleen maar aan zonder iets te zeggen! Af en toe liet hij zijn hele afspeellijst van muziek op zijn telefoon horen, alleen maar Enrique Inglesias.. leuk hmhm! of ik de liedjes kende!

Maandag begon school, was ik erg blij om, want ik was 24/7 met de familie geweest, volgepropt met eten, kerkbezoekjes, oma bezoekjes, en ik werd constant voor de amerikaanse tv gezet!

Dus maandag eerste schooldagje, gelijk al wat spaans opgepikt wat ik ergggg goed kon gebruiken om duidelijk te maken dat ik niet zoveel eten hoefde of niet mee naar de kerk wilde of dat ik moe was en naar bed wilde! kwam erg van pas!!

Melvin de leraar, was erg grappig, altijd grapjes, spelletjes , alsof ik in groep 8 zat! Was erg gezellig, leuke klasgenootjes, we waren met zijn 6en! Lina uit Zwitserland , Lukas uit Zwitserland, Marco de italiaan en twee engelse meiden!

De school lag aan het strand, was heeeerlijk! en het was zoooo warm, dus gelijk gaan surfen! O my god, wat een ramp, was toch wat moeilijker dan ik had gehoopt! tienduizend kopjes onder, blauwe plekken en spierpijn als hel, maar ik heb het overleefd en het was zeker de moeite waard!

Donderdag eerste avondje uit in Samara, nouja wat je uitgaan kunt noemen, het is namelijk een mini dorp! het bestaat uit 2 straten en een aantal barren! Maar het was erg gezellig , en erg handig want elke avond is in Costa Rica wel ergens Ladys night, en je snapt wel wat dat betekent! Meiden voor free! Costa ricanen zijn gek! Avonden zijn lang en de ochtenden zijn hard!! Vrijdag was iedereen op school zo brak als een kanarie zijn examen te maken! In de weekenden gingen de feestjes gewoon door en ik wist ondertussen de kerk te ontwijken, maar niet altijd! De laatste avond moest ik toch echt nog een keertje mee! Ik was zo diep aan het wegdromen dat ik niet doorhad dat het over mij ging, hij vroeg of er visiters waren en Marjorie stak mijn hand omhoog! Er kwamen allemaal mensen me omhelzen ! WAt overkwam me! daarna heeft Marjorie 2 uur lang de slappe lach gehad en ze stak me aan! WAt een leuke avond in de kerk haha!
Dus uiteindelijk werd ik in het dorp door de kerkgangers geknuffeld als ze me zagen, wat ook wel erg leuk was!

Ondertussen de hele familie leren kennen! Meegenomen naar een mini eilandje , gekayakt! een gekke vis als in finding nemo gezien die zichzelf opblaast! gesnorkelt, naar carillo beach op een paard gereden, met Romona, en de zonsondergang gezien waarna we terug moesten racen op het paard om nog op tijd over het strand te gaan!

Super veel leuke dingen gedaan dus! De tico familie goed leren kennen en het tico eten kwam uiteindelijk mijn neus uit!
Het surfen was ondertussen niet lang meer doorgegaan want er was een ongelukje gebeurd, ik was op een stingrai gaan staan! jaaaa echt waar! dat zal mij weer overkomen! ik was ondertussen al gestopt met surfen want ik werd overspoeld door de golfen! ik was al langs de surfschool geweest om mijn spullen af te leveren waarna ik werd uitgelachen door de neef van mijn familie die me had zien stuntelen met mijn surfboard! Hard mezelf uitgelachen en toen Martin en Ghemma gaan halen. terwijl ik met der aan het praten was stapte ik op een stingrai: klein gilletje, rende het water uit, Ghemma wist niet wat der overkwam, ik lag ondertussen op het strand met mijn voet in de lucht waar bloed uitkwam, waren allebei zo verbaasd en zoveel pijn deed het niet, tot op een zeker moment want het ging toch pijn doen!!!!

Snel naar de surfschool gelopen en het eerste wat hij zei: oke, let op, je moet nu niet bang worden voor de oceaan maar, je bent op een stingrai getrapt (WAAAATTT) als dat stuk in je voet komt doet het niet zo pijn, maar de kartels eraan voel je als hij het er weer uithaalt, het gif is ijskoud en blijft in je voet zitten (ondertussen was ik al keihard aan het gillen van de pijn, wilde alleen maar dat het ophield!)

Kwamen ze met olie en een lucifer aan, heeeelllp! ik moest vastgehouden worden, anders was ik weggerend! me voet moest opwarmen dus daar zat ik dan, met olie en een lucifeer bij me voet!!! gelukkig kwamen ze daarna met heet water waar ik mijn voet in moest doen! maar het was geen heet water, nee, KOKEND WATER! en de neef van de familie was ondertussen alweer aan het lachen, wie stapt er nou op een stingrai!!? haha!

daar zat ik dan huilend gillend op een plastic stoeltje ergens in een hok bij de surfboards met mijn voet in kokend water!

ik kreeg ondertussen 2 pijnstillers in mijn mond gestopt die pas na een halfuur begonnen te werken! maar wat een oplcuhting! Na 5 uurtjes met me voetje in heet water naar bed, raggea avond misgelopen, volgende dagwist al iedereen het! WHAUW wat een dikke voet! haha en ik geef toe, hij was dik en rood! maar voor degene die mijn voet kent, het is niet de smalste voet! dus het leek erger dan het was, maar vond het wel erg grappig om al die reacties te zien!

Wat een pracht weekjes! Ik ga zeker nog terug naar Samara! Ondertussen al weer veel verder! Ik zal binnekort vertellen over de rest, want ik ben na Samara echt gaan reizen! Zoals nu, ik wacht op een jeep die me naar een boot brengt en die brengt me weer verder naar een jeep die me weer verder naar La Fortuna brengt! Klinkt ingewikkeld maar het komt erop neer, ik geef mijn tas aan de chauffeur en ik word keurig afgezet bij mijn volgende hostel!

Eerst afscheid nemen van de meiden die ik ondertussen heb leren kennen en waar ik nu alweer anderhalve week mee aan het reizen ben geweest, en heel veel avonturen heb meegemaakt!

Heel veel liefs vanuit Monteverde! Muchos Besos!